

دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم
شکنجه میشم از خودم نمیتونم شکوه کنم
انگاری کوهه قصه هاتو سینه ی من اومده
باز داره باورم میشه خنده به ما نیومده
دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم
تو روزگار بی کسی یه عمره که در به درم
حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم
من واسه آتیش زدنت یه کوله باره شب بسم
دلم گرفته آسمون یه کم منو حوصله کن
نگو که از روزگار یه خرده کمتر گله کن
منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم







نوشته شده توسط سیدعلی در بیست و پنجم مرداد 1387 ساعت 22 | لینک ثابت |

